Er is geen krachtiger ervaring dan het veranderen van je perceptie
Wanneer we in het leven tegen een obstakel aanlopen, is onze eerste reactie vaak weerstand.
We willen dat het anders is.
We willen begrijpen waarom het gebeurt.
We willen het oplossen, veranderen of zo snel mogelijk achter ons laten.
Maar wat als niet het obstakel zelf ons het meeste energie kost, maar onze weerstand ertegen?
Kijk naar een rivier.
Een rivier stroomt. Ze beweegt voortdurend richting de zee. Totdat er ineens een grote rots op haar pad ligt.
De rivier gaat niet met de rots in gevecht.
Ze zoekt een andere weg.
Ze stroomt eromheen, vindt een nieuwe bedding en vervolgt haar weg.
De rots is niet verdwenen.
De rivier heeft alleen haar manier van bewegen veranderd.
Misschien zit daar voor ons ook een belangrijke les.
We kunnen niet altijd bepalen wat er op ons pad komt. Een relatie die verandert. Een gezondheidsprobleem. Een verlies. Een teleurstelling. Een onverwachte wending. Iets waarvan je dacht dat het anders zou lopen.
Je kunt proberen het tegen te houden.
Maar soms put dat je alleen maar verder uit.
En soms ontstaat er pas ruimte wanneer je kunt zeggen:
Dit is wat er nu is. Wat kan ik hiermee?
Dat is iets anders dan opgeven.
Het is ook niet hetzelfde als alles maar accepteren of goedpraten.
Het betekent dat je stopt met vechten tegen een werkelijkheid die er op dit moment al is.
En juist dan komt er energie vrij.
Energie om te voelen.
Om te luisteren.
Om te onderzoeken.
Om opnieuw te kiezen.
Perceptie bepaalt wat je kunt zien
De gebeurtenis zelf is niet altijd waar onze grootste invloed ligt.
Wel in de betekenis die we eraan geven.
Een gesloten deur kan voelen als afwijzing.
Maar misschien is het ook duidelijkheid.
Een omweg kan voelen als falen.
Maar misschien brengt die omweg je op een plek waar je anders nooit was gekomen.
Een verandering kan voelen als verlies van controle.
Maar misschien nodigt die verandering je uit om iets los te laten wat allang niet meer bij je past.
Dat betekent niet dat je iedere pijnlijke ervaring positief moet maken.
Sommige dingen zijn gewoon verdrietig. Sommige gebeurtenissen doen pijn. En soms weet je helemaal niet wat de betekenis ervan is.
Je hoeft het antwoord ook niet meteen te hebben.
Soms begint verandering met een andere vraag.
Niet:
“Waarom gebeurt dit mij?”
Maar:
“Wat gebeurt er in mij nu dit gebeurt?”
Wat raakt je?
Waar ben je bang voor?
Waar probeer je controle over te houden?
Welke overtuiging wordt geraakt?
En misschien wel de belangrijkste:
Heb ik hier werkelijk geen keuze, of zie ik mijn mogelijkheden op dit moment gewoon nog niet?
Van reageren naar bewust kiezen
We hebben allemaal patronen.
Manieren waarop we reageren wanneer we bang zijn, spanning ervaren of ons bedreigd voelen.
De één trekt zich terug.
De ander gaat harder werken.
De één wil alles controleren.
De ander maakt zichzelf klein.
Weer een ander gaat vechten, pleasen of vluchten.
Wanneer je je eigen patronen leert herkennen, ontstaat er iets belangrijks:
een moment tussen wat er gebeurt en wat je doet.
En in dat moment zit keuzevrijheid.
Je hoeft niet iedere keer dezelfde reactie te herhalen.
Je kunt even stoppen.
Ademen.
Voelen.
Kijken.
En jezelf afvragen:
Wat heb ik nu werkelijk nodig?
Misschien hoef je niet harder te worden
We hebben vaak geleerd dat sterk zijn betekent dat je doorzet.
Niet opgeven.
Volhouden.
Nog harder werken.
Nog meer controle.
Maar kracht kan er ook anders uitzien.
Soms is kracht kunnen loslaten.
Een andere richting durven kiezen.
Erkennen dat iets niet meer werkt.
Je aanpassen zonder jezelf te verliezen.
Zoals de rivier.
Ze blijft trouw aan haar beweging, maar niet noodzakelijk aan dezelfde route.
Dat vind ik een mooie vorm van vertrouwen.
Niet weten precies waar de volgende bocht is, maar wel blijven bewegen.
Je verandert niet altijd wat er gebeurt.
Maar je kunt wel veranderen hoe je kijkt, hoe je beweegt en welke weg je vanaf hier kiest.
De rots blijft liggen.
De rivier blijft stromen.
En soms is een andere weg precies de weg die je nodig had.
